Monkiji321 : Story !?

*เอ็นทรี่นี้ขอใช้คำพูดสมัยพ่อขุนราม....นิสสสสนึง (เพื่อให้ได้อารมณ์ใกล้เคียงของจริง)

..........................

ณ.ร้านอาหารกึ่งบาร์ ที่ค่อนข้างหรูแห่งนึง
(จำลองเหตุการณ์เสมือนจริง)

ในวงสนทนากับเพื่อนๆที่ไม่ได้เจอกันมา 2 ปี ...
มีผม...และ...เพื่อนสมัยมัธยม+เพื่อนสมัยมหาลัย+เพื่อนที่ทำงานเก่า+เพื่อนปัจจุบัน

เพื่อนสมัยมัธยม
 - "นี่กู ก็จบวิศวะมาได้ตั้งนานแล้ว ทำงานใหญ่ๆก็มาตั้งหลายโครงการ แล้ว อนาคตก็ว่าจะเปิด บริษัท รับเหมา อีกสักแห่งว่ะ"
  - "เอ้อ แล้วช่วงนี้ พวกเอ็งทำอะไรกันบ้าง"

เพื่อนสมัยมหาลัย
- "ก็ไม่ค่อยว่างว่ะช่วงนี้ งานประชุมทางวิชาการมันเยอะ ไหนจะต้องทำโทต่อด๊อกฯอีก...แล้วไหนจะต้องสอนเด็กอีก ไม่ค่อยมีเวลาว่ะ"
 - "เอ้อ...แต่อย่าลืมนะ เดือนหน้ากูก็จะเปิด รร.สอนพิเศษว่ะ อย่าลืมไปร่วมเป็นแขกเปิดงานด้วยล่ะ "

เพื่อนที่ทำงานเก่า
- "สงสัยจะไปไม่ได้ว่ะ...พอดีช่วงนั้นผู้ร่วมทุน จะเข้ามาเซ็นสัญญาที่ บริษัทกูว่ะ"
 - "แถมช่วงนั้นงาน AD มันเยอะด้วยกลัวเสียลูกค้าว่ะ เม็ดเงินมันหลายล้านอ่ะ..."

เพื่อนปัจจุบัน
- "อ่ะน่ะ ไม่ต้องเสียใจไปเพื่อน เดี๋ยวกูนี่ล่ะ จะไปงานมึงเอง..."
- "ก็กูพอดีว่างว่ะ ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ทำอะไร...นอกจากหมุนหุ้นอยู่แค่ 4 - 5 ตัว เอง"

       - "อืมมม...แล้ว มึงล่ะ"
...เพื่อนหันมาถามผม

ผม  - "......"

       - "...เอ้ออ...อาทิตย์หน้า กูจะพาแม่ กับหมาไปเที่ยวทะเล แล้วแวะไปเยี่ยมญาติแถวนั้นอ่ะะ..."
     .
     .
     .
 การสนทนานิ่งเงียบไป 46.95 วินาที...
...ถ้าเอียงหูฟังดูดีๆ จะได้ยินเสียงใบไม้ปลิว และเสียงอีการ้อง อยู่ใกล้ๆ

...............................................

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า...
"ทำไมว่ะ...กรูไม่มีโครงการใหญ่โตอะไร มันผิดด้วยรึงัยฟร่ะ...."

จริงอยู่ การมองไปข้างหน้าให้ไกลๆและเดินไปให้เร็วได้ยิ่งดี.... แต่มันไม่ใช่รูปแบบที่ทุกคนต้องเป็นไปนี่
...กูก็แค่ อยากเดินช้าๆ สบายๆ ...อยู่กับสิ่งง่ายๆ มีความสุขง่ายๆ กับสิ่งรอบๆตัวอ่ะ...

แต่ถ้าจะมองจริงๆแล้ว ...
...อย่างงี้เขาเรียก พอเพียง หรือเรียกว่า ไร้ความสามารถ(ไม่ขนขวาย) กันแน่นะ....

ปล.1 อยากไปรั่นล้าทะเลกับครอบครัว(+น้องหมา) เร็วๆ แฮะ...
ปล.2 ที่พูดถึงนี้ ไม่ได้หมายถึงเพื่อนทุกคนเน้อ (พูดถึงบางกลุ่มบางคนต่างหาก เหอๆๆๆ....ออกตัวก่อน)